Nine Marit onderweg

Over harde wind en voorbereiding.

Het was wel even heftig die oostenwind van de laatste dagen; we lagen op Texel in de haven van Oudeschild.
De oostenwind hield ons vast en tegen de steiger geklemd, met alle stootwillen aan de lage kant, lagen we enigszins rustig in het af en toe al te luide windgeraas.
Nu is windkracht 6-7 nog niet erg veel in de ogen van een echte zeeman, comfortabel is het niet.
We houden de stelregel aan om niet boven de windkracht 6 uit te varen als het niet moet. Dat betekende in ons geval rustig afwachten en met de fiets het eiland verkennen, lekker met de wind mee of je rot trappen ertegen in.
Nu hadden we een afspraak om op woensdag in Friesland te zijn en als het dan nog steeds hard waait , wat doe je dan?
We zijn toch gaan varen omdat de voorspelling was dat de wind zou afnemen.
Na onze zoon Jeroen z’n schip te hebben zien binnen varen en hem aan boord te hebben begroet, vertrokken we even later zelf uit de haven.
Het zeil gereefd en gehesen in de havenkom ( helemaal vlekkeloos ging dat niet) onder het oog van onze zoon, motor-zeilden we naar buiten.
Dan blijken een aantal handelingen nog niet klaar, landvasten die deels los liggen, een bakstaglijn die los raakt en van het schip wegwaait, een boei die ik net weet te ontwijken omdat ik even mijn aandacht niet bij het sturen had ( het stroomt er hard vóór Oudeschild en je wordt hard opzij weggezet), en de kluiver (het voorste zeil) die ongewenst uitrolt omdat de oprollijn losraakte.
Maar we redden het met de nodige verwensingen over de begane fouten en krijgen het schip onder controle. De wind blijkt harder dan we dachten , door de vaart van het schip en de stroom tegen de wind in, meten we meer dan windkracht 6 op de meter.
Het werd een ruig tochtje , het schip doet het geweldig. De tweede helft van de tocht moet de motor bij omdat de wind dan pal tegen is. Een kleine 4 uur later komen we in het donker aan in Kornwerderzand. De brug en de sluis staan al open en we kunnen er zo in varen.
Eenmaal aan de IJsselmeerkant besluiten we door te varen naar Hindeloopen. De wind is nog steeds oost en het is een heldere nacht. Varen in donker is makkelijker dan je denkt.
Dat wordt een genoeglijk tochtje, de kaart en de plotter helpen ons langs de tonnen en tegen 12 uur ’s nachts naderen we de lichtboeien van Workum en Hindeloopen.
Nog even goed opletten en even later maken we vast op een mooie plek in de haven.
Afstanden schatten is lastig bij het aanleggen in het donker maar we krijgen gelukkig hulp van een medezeiler die blijkbaar nog niet sliep.
Moe maar voldaan. Een ervaring rijker en een les geleerd.

Als we ons opmaken om uit de haven van den Oever te vertrekken, neemt even de spanning toe.
Hoe komen we hier weg, hoe zorg ik ervoor dat we geen kras oplopen?
Net zo iets als wanneer je in een huis op de vlakte woont en hoort dat de wind steeds harder gaat waaien; zullen de dakpannen blijven liggen of zal de perenboom blijven staan?
De sluis nemen we zonder veel problemen, al had ik beter een stukje verder kunnen doorvaren, om voor en achterlijn beter te spreiden.
Eenmaal klaar en hijgend van het werk aan de zeilen die gehesen moeten worden en de stootwillen en de landvasten die opgeborgen moeten worden , valt er wat van ons af.
Het schip nestelt zich in de wind en het water dat langs het schip stroomt begint vrolijk te bruisen. We zeilen, en krijgen weer aandacht voor de omgeving. Een vissersschip in de verte dat zijn baantjes trekt, een eenzame meeuw die speurend het kielzog van de boot bekijkt op al wat omhoog dwarrelt in het water.
In de verte liggen twee klippers op de droogvallende plaat. Onze zoon belde ons dat we maar even moesten zwaaien want hij lag daar met de Poseidon en een collegaschip.

Bij den Helder ligt de kustwacht op de loer, klaar om een rubberboot met een 6-tal in het zwart geklede stoere mannen te lanceren die je boot enteren op zoek naar drugs en andere verboden waren.
Op weg van IImuiden naar Makkum werden we vorig jaar aangehouden door zo’n rubberboot.
We zaten net aan de kapucijners met spek en augurken, terwijl de stuurautomaat zijn werk deed.
Uiterst correct werd ons gevraagd waar we vandaan kwamen en waar we naar toe gingen.
Imponerend waren ze wel, die mannen, de autoriteit die ze uitstralen, met de snelle rubberboot die behendig langszij werd gemanoeuvreerd. Gerustgesteld door ons betrouwbaar voorkomen en de juiste antwoorden onzerzijds, waren ze even snel weer weg als dat ze kwamen.

Bij aankomst in Oudeschild leggen we eerst aan op de verkeerde plek, geholpen door een even tevoren aangekomen echtpaar met een ongeveer even grote boot. Even later besluiten we toch ergens anders te gaan liggen, aan een langsteiger met de kop van het schip meer in de wind.
Daar ligt een schip vol stoere mannen, die zoals je kunt verwachten geen poot uitstaken om een lijntje aan te nemen. Heeft dat met gezichtsverlies te maken of hopen ze dat er iets mis gaat?
Wij liggen goed en zijn tevreden, de wind op de kop en we zitten lekker in de zon achter de sprayhood in de luwte van de wind.

Het leven is opeens heel eenvoudig , we genieten .

P.S.
Een verrassende reactie van A.P.
We wensen jullie ook een fantastische reis toe, met jullie schip naar de Middellandse zee.
Een emailadres zou prettig zijn om persoonlijk te kunnen reageren.

Rob en Nienke

Over het verwijderen van een kurk uit de fles en nog zo wat.

Ruim een week zijn we nu onderweg.
Wat is het lastig om je los te maken van datgene wat er al was.
Het beleven van het hier en nu wordt vertroebeld door alles wat je vasthoudt van wat voorbij is en door onze bezorgdheid voor wat er kan komen.
Het is moeilijk om steeds weer afscheid te nemen van een mooie plek waar we geankerd hebben of waar we een gezellige avond met vrienden hebben gehad.
Het lot van de varensgezel is om aan te komen en weer te vertrekken.
Toch helpt het om gewoon te weer te varen. Het varen brengt ons weer in het moment en confronteert ons met wat we willen, onderweg zijn en onszelf en de natuur ontmoeten.
Het leven lijkt ook langzamer te gaan, eindelijk is er meer rust.
Zelfs iets banaals en routinematigs als jezelf wassen en scheren krijgt door het hebben van de tijd een nieuwe betekenis.
Het verwijderen van een afgebroken stuk kurk uit de halfvolle whisky-fles wordt een project dat met liefde en zorgzame aandacht wordt uitgevoerd.
Men neme daarvoor een instrument ( zie foto).
Ooit kocht ik het ding op de HISWA, in mijn voortdurende drang om voldoende gereedschap te hebben ( ik ben van huis uit helemaal niet handig en denk dat als je maar het juiste gereedschap hebt het technisch probleem meestal op te lossen is).
Toen ik het voor het eerst zag dacht ik dat het een instrument was voor een medische toepassing.
Een KNO arts of een Gynecoloog zouden er misschien wel wat mee kunnen.
De verkoper van de stand legde me uit dat het ding door monteurs wordt gebruikt voor het opvissen van een moertje of een schroefje dat ze tijdens het werk ontglipt is en op een moeilijk bereikbare plek is terecht gekomen.
Omdat het ding maar € 2.50 kostte kon ik de verleiding om het te kopen niet weerstaan.
Mijn onhandigheid kennende leek met dit heel handig. Het ding ligt voor het grijpen naast onze kooi , omdat het nergens verder in een laatje past.
En jawel daar kwam het ding zowaar van pas.
Met wat gefriemel was de afgebroken kurk uit de whisky-fles , uit de diepte op gedregd. Na deze succesvolle bevalling hebben we ,’volledig’ onder de indruk van mijn handigheid, de whisky gezeefd en nog een glaasje gedronken.
Vandaag en morgen liggen we nog in Medemblik, waar we ons gaan verdiepen in de Noorse zeekaarten, die zo gedetailleerd zijn dat we bij voorbaat al angstig worden hoe we in godsnaam tussen al die rotsen door moeten varen. In de praktijk schijnt het mee te vallen, maar opletten wordt het zeker.
Rotsen hebben één voordeel, ze wandelen niet weg zoals zandbanken dat wel doen.
Veel van de Noorse kaarten stammen nog uit het begin van de 20 e eeuw en zijn in al die jaren nooit veranderd, behalve dat ze een moderner jasje( kleuren) hebben gekregen.
De combinatie van goed gebruik maken van onze ogen, de marifoon, kaart, plotter en het gedrag van andere schepen die het gebied kennen, zal ons hopelijk de goede weg wijzen.
Over de plotter zal ik in een later verslag nog wel wat vertellen.
Rob

7 april 2008.

Het is zo ver, we zijn onderweg.
Vorige week vrijdag hebben we de sleutel van de tijdelijke vakantiewoning afgegeven en nu is er alleen het schip.
Het was wel even wennen, het matras is harder dan we dachten en de koude wind deed onze spieren verstijven.
De eerste nacht hebben we na een prachtig zeiltochtje over het Ijsselmeer doorgebracht op het Gaastmeer , voor anker , mooi beschut achter een bosje tegen de koude noorderwind. Het licht van de ochtend betoverde het meer en ons. Een tweetal meerkoeten ruzieden of waren bezig met een nogal aggressief getint liefdesspel. In de vroege ochtend is de lucht vervuld van vogelgeluiden.
Na het ontbijt met de kachel aan, zijn we verder gevaren richting Sneek. Veel cumuluswolken maar we houden het droog.
Wat is Friesland toch mooi, het riet nog goudgeel, het donkere water, de al heel groene weilanden, de wallekanten die lijken te bewegen door onze hekgolf.
Nika glijdt rustig op haar gemak door het water, haast moeiteloos een grote V trekkend. Het water heeft nog een stroperige kwaliteit als of haar beweeglijkheid nog op gang moet komen.
Onderweg zien we steeds meer schepen, velen nog vers uit de winterstalling, vaak met gestreken mast. Een enkel binnevaartschip passeert ons hoog optornend , haast dreigend.
Na een 3 tal uren bereiken we Sneek en vinden een mooi plekje aan de wal.
Hier blijven we aantal dagen liggen er is nog van alles te doen. Onze auto halen we op uit Makkum, om mobiel te blijven en nog een paar boodschappen in Leeuwarden en Amsterdam te doen.
Zondag vierden we de 4 de verjaardag van onze oudste kleinzoon. De step voor zijn verjaardag hadden we aan boord meegenomen.
Deze week nog een paar klusjes doen en vrienden bezoeken.
Volgende week gaan we weer verder met het verslag.

Ze ligt erin!! Nika ligt in het water, haar mast wuift zachtjes in de wind.

er valt nog veel te regelen, telkens komen we weer op andere ideeën, terwijl we de  bewaarde jaargangen van de “zeilen” doorwerken. wat interessant is  scheuren we uit en doen het in een verzamelmap.

4 december 2007