Het is hier goed toeven in de schaduw onder de bomen. We zijn wat verder afgezakt naar het zuiden en het kille natte weer heeft plaatsgemaakt voor tropische hitte, als gezegd goed uit te houden met af en toe een verkoelend windje. Saint Avold heeft in het noordelijk deel van het stadje een campingcar-park-plaats. Eenvoudig met alles wat je nodig hebt. Het is een keten die voor ongeveer €15 per dag een veilige plek aanbiedt. Met de app krijg je toegang als er plaats is. De plekken worden vaak bezocht als doorgangsplek, heel geschikt om de volgende dag weer verder te reizen. Met onze fietsjes deden we boodschappen bij de Carrefour. Bij het zoeken naar geschikte camperplaatsen op internet vliegen de mbtjes uit je telefoon als zwaluwen uitwaaierend over het water. Extra gigabytes bij kopen bij je provider is een dure grap. Daarom dit jaar de oplossing die onze zoon Jeroen ons gaf concreet gemaakt. Hij schaftte voor ons een mifirouter aan waar een datasimkaart in komt. In Frankrijk krijg je een datasimkaart met 80 gigabytes voor €17.99 per maand. Opzegbaar per maand. Een heel wat betere deal dan €17.50 voor 5 gigabytes extra wanneer je eigen bundel is opgebruikt. De man in de SFR-winkel heeft alles voor me geïnstalleerd en getest. Niet meer afhankelijk van slecht internet op de campings maar nu een eigen hot spot.
Het is opvallend hoeveel campers honden mee hebben. Soms hebben mensen in de camper wel drie honden. Ooit zagen we een camper waaruit 7-8 honden uit tevoorschijn kwamen; een Belg die van zijn camper een kennel had gemaakt. Gisteren dacht ik, er is vast een hondenshow in de buurt, op deze Camperplek zag ik meer honden dan er campers waren. Een gezellige kwispelende roedel honden die elkaar regelmatig vrolijk toeblafte. Dat er bovendien een prachtig bos vlakbij was kan ook een reden zijn. Eerste pinksterdag lokte veel mensen naar het bos, om te wandelen maar vooral ook om hard te lopen of iets wat erop lijkt, zich afbeulend omdat het moet of puur omdat het lekker is.
Een beetje bezorgd dat alle camperplekken tijdens de pinksterdagen vol geboekt waren zijn we hier nog een extra dag gebleven…..
Op Pinkstermaandag, wat verder naar het zuiden, zijn we aanbeland in de Vogezen. Vlakbij Gerardmer ligt het meer Longemer. Camping la Vologne ligt aan het beekje ‘de Vologne’ dat afwatert in Longemer. Toen we op maandag in de hitte langs het meer reden richting de camping zagen we druk badderende families met kinderen. Tweede Pinksterdag is ook in Frankrijk een vrije dag. De woensdag erna, toen we met onze fietsjes naar Gerardmer reden voor wat boodschappen, waren het meer en de stranden leeg. De prachtig gelegen camping waar we stonden is eenvoudig. Er mist een grijswater afvoer. We vonden de €15 voor een camperplek inclusief electra echt te laag voor wat er verder geboden wordt. Op een groot perceel vlak bij het kabbelende beekje stonden we in de schaduw van een lijsterbes en een berk die met hun jonge blaadjes de brandende zonnestralen filterden. Aan weerszijden van de camping rijzen steile hellingen bedekt met kaarsrechte dennen op, wat ons een prettig omhullend gevoel gaf. Een kleurrijk vinkje bezocht regelmatig ons veldje om vervolgens in de lijsterbes uitvoerig zijn vinkenslag te laten horen. Meesjes speelden haasje over op de takken van de berk. Het lukte aardig om alleen maar ‘ te zijn’ in deze prachtige omgeving, genietend van al het kleine dat groots blijkt te zijn…
Drie dagen prachtig gestaan en gewandeld. We besloten om weer op pad te gaan, hogerop in de Vogezen. Na een partijtje slingeren door haarspeldbochten vonden we bij het stuwmeer Lac de Kruth-Wildenstein een plek aan een beekje dat ons vrolijk kabbelend toefluisterde. Mooie plek met vrij uitzicht naar het noorden in de schaduw van de bomen, totdat een ouder echtpaar hun bejaarde camper vlak voor onze neus parkeerde met de zijdeur naar onze zijdeur toe omdat mevrouw het geruis van de beek niet kan verdragen en lijdt aan slapeloosheid volgens haar man. Van elkaars privacy respecteren heeft zij mogelijk nooit gehoord terwijl de man zich verontschuldigend stilletjes naar ons toewendde met wat gebaren en woorden in het Frans die ik niet verstond. Met een verbeten bitse blik rende de vrouw rond de camper om te kijken of ze nu goed stonden; ‘Nee nog niet goed, er moet nog een blok onder het rechter voorwiel’ commandeerde ze haar man. Een zelf gefabriceerd oprijblok van gestapelde plankjes deed zijn werk, waardoor de spatlappen bij de achterwielen in het grind hingen, twee meter vanaf de beek. Mogelijk is ze ook bang om met haar hoofd naar beneden te slapen. Het moet gezegd, we hebben rustig buiten kunnen eten, het gordijn in de zijdeur was dicht en storende geluiden bleven uit, mevrouw liet zich niet meer zien…
Nine Marit onderweg 